vrijdag 24 maart 2017

Magische handen..

Af en toe heeft mijn lichaam behoefte aan andere handen dan die van mijn partner, Veertig. Handen die precies weten waar ze druk moeten uitoefenen of juist niet. Zachtjes kunnen kneden maar ook hard kunnen duwen. Me laten kreunen van pijn maar ook zuchten van genot. Magische handen!

Bas heeft zulke handen. Sinds vorig jaar zomer doet hij wekelijks magische dingen met zijn magische handen en voel ik me.. magisch. Ik heb diepe respect voor Bas en zijn handelingen en heb me in jaren niet zo ontspannen en lekker gevoeld.

Als ik een afspraak heb, breng ik gauw Tien en een Half en Acht en een Beetje naar school en fiets richting Bas. Bij binnenkomst doe ik mijn schoenen uit en ga op mijn buik op de massagetafel liggen. Bas doet een hygiënisch doekje op de hoofdsteun en ik verdwijn met mijn gezicht in het ovale gat. Ik haal diep adem, sluit mijn ogen en wacht op dat wat komen gaat.

Soms keuvelen we over koetjes en kalfjes maar praten met iemand terwijl je gezicht in een gat zit, is niet echt optimaal. Dus geniet ik vaak in stilte terwijl hij zijn magische handen het werk laat doen. Spieren worden gemasseerd, knopen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Bloed stroomt naar magische plekken, die spontaan warm worden en beginnen te tintelen. Hemels!

Helaas is die magie vaak na 25 minuten al voorbij. Het moment waarop hij zegt dat ik weer rechtop mag gaan zitten, voelt aan als een koude douche. Loom en een beetje zweverig fietste ik laatst naar huis en stapte de gang in. Ik keek in de spiegel en schrok me lam..

Het ovale gat waar ik met mijn hoofd in had gelegen, bleek een prachtige rode, ovale afdruk achtergelaten te hebben aan de zijkanten van mijn gezicht. Twee rode strepen liepen van kin naar kruin en omlijsten mijn mond, neus en ogen. Mijn gezicht leek wel een pratende vagina! Wrijven hielp niet, water ook niet.

Veertig onderdrukte een lach en hield wijselijk zijn mond toen ik de woonkamer binnenliep. Het duurde een paar uur voordat mijn gezicht was uitgedeukt en Veertig niet meer begon te grinniken telkens als hij me aankeek. Bas kan dan wel magische handen hebben.. maar ik vind zijn gat maar niks!


maandag 31 oktober 2016

Far, far away..

Het is vandaag precies 365 dagen geleden dat ze vertrokken. Mijn broer, zijn vriendin en hun vier kinderen. Mijn lieve, schattige nichtjes en neefjes. We knuffelden elkaar voor de allerlaatste keer op Schiphol, maakten grapjes, slikten tranen weg en bleven net zolang zwaaien tot we ze niet meer zagen.

Een jaar is sindsdien voorbij gegaan en het gemis is nog steeds enorm. Een zwart stukje in de linkerboezem van mijn rode hart. Zes hele bijzondere en dierbare personen in mijn leven stapten in het vliegtuig en gingen op zoek naar het geluk, aan de andere kant van de wereld. Weg vlogen ze. Ver weg. Uit mijn leven. Ik snap hun keuze heel goed.. maar wat doet het pijn.

Mijn broer en ik hebben het niet makkelijk gehad in onze jeugd maar samen stonden we sterk. Hij was mijn grote broer. Een rare, bijzondere, intelligente, grappige en vooral unieke persoonlijkheid. Zoals hij, is er echt maar één op deze wereldbol! Gevormd door zijn jeugd. Op zoek naar het beste voor zijn gezin en dat beste kon Nederland hun niet bieden.

Nu zie ik ze al dagen, weken en maanden niet meer. Hoor ik hun lach niet meer. Ruik ik ze niet meer. Voel ik hun knuffels niet meer. Geen logeerpartijen en verjaardagen. De kinderen zijn allemaal een jaar ouder geworden. Groter geworden. Wijzer geworden. Ze hebben een nieuwe taal geleerd en nieuwe vrienden gemaakt. Gesetteld en gelukkig. Gelukkig!

Wat ben ik blij voor ze en wat vind ik het dapper dat zij wel de stap hebben durven nemen. Maar heel egoïstisch gezien had ik het fijner gevonden als ze naar de achterhoek waren verhuisd. Dan had ik ze het afgelopen jaar en de aankomende jaren nog regelmatig kunnen zien, horen lachen, ruiken en knuffelen. Dat mis ik en daar kan geen skype tegenop.